(ترجمه)

بی‌تردید، اظهارات رئیس‌جمهور سوریه درباره رابطه‌اش با رژیم یهود، که گفته است سوریه از رویارویی با آن پرهیز می‌کند و هیچ مصلحتی در ورود به تقابل با آن ندارد، و نیز اشاره کرده که کشورش با مشارکت شماری از دولت‌ها برای دست‌یافتن به یک توافق امنیتی با رژیم یهود تلاش می‌کند، اظهارات تکان‌دهنده است. وی افزوده است که موفقیت این توافق می‌تواند گامی برای هموارساختن راه به‌سوی «صلح فراگیر» باشد؛ با تأکید بر این‌که این امر به قیمت حقوق سوریه تمام نخواهد شد و سوریه از حق خود در بلندی‌های اشغالی جولان دست نخواهد کشید. بی‌گمان، این اظهارات برای تمام مخلصان و انقلابیون شوک‌آور است و ایجاب می‌کند که در برابر آن درنگ کنیم.

رژیم یهود، رژیمی است که فلسطین را غصب کرده؛ فلسطینی که محل إسراء و معراج رسول الله صلی الله علیه وسلم، سرزمین فاتحان و قهرمانان، سرزمین محشر و منشر، قبله نخست مسلمانان و جایگاه سومین حرم شریف است. فلسطین سرزمینی اسلامی است که با خون شهیدان آبیاری شده است. فاروق امت و صحابه رسول الله صلی الله علیه وسلم آن را فتح کردند. فلسطینی نبودند؛ صلاح‌الدین آن‌ها را آزاد کرد، درحالی‌که کُرد بود و سلطان عبدالحمید دوم عثمانی از آن پاسداری کرد. ازاین‌رو، فلسطین دُرّ گران‌بهای سرزمین‌های اسلامی است که صدها هزار مسلمان برای دفاع از آن و حرمتش جان‌فشانی کرده‌اند. پس فلسطین تنها متعلق به مردم فلسطین، یا به یک دولت، سلطه و سازمانی در جهان نیست.

مشکل یهود در غصب فلسطین، مشکلی با تمام امت اسلامی است، نه تنها با مردم فلسطین. این مسأله در وجدان و عقیده امت، امری قطعی و فیصله‌شده است و تا زمانی که سوره إسراء باقی است، این حقیقت نیز باقی خواهد ماند:

﴿سُبْحَانَ الَّذِي أَسْرَى بِعَبْدِهِ لَيْلاً مِّنَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ إِلَى الْمَسْجِدِ الأَقْصَى الَّذِي بَارَكْنَا حَوْلَهُ لِنُرِيَهُ مِنْ آيَاتِنَا إِنَّهُ هُوَ السَّمِيعُ البَصِيرُ﴾ [الإسراء: 1]

ترجمه: پاک است آن ذاتی که بنده‌اش را شبانه از مسجد الحرام به مسجد الاقصی ــ که پیرامون آن را برکت داده‌ایم ــ برد تا برخی از نشانه‌های خود را به او بنمایانیم؛ بی‌گمان او شنوا و بینا است.

انقلابیون شام نیز بارها در اوج انقلاب‌شان علیه طاغوت بشار و مبارزه برای رهایی از رژیم او، شعارهایی چون «به‌سوی قدس روانیم، میلیون‌ها شهید می‌شویم» و «مردم آزادی فلسطین را می‌خواهند» سر داده‌اند.

اما اندیشیدن بر اساس قواعد سیاسی‌ای که غرب می‌خواهد، به معنای تداوم استعمار و دوام اشغال است. راه عزت و آزادی امت، وحدت حقیقی بر اساس کتاب الله سبحانه و تعالی و سنت پیامبرش صلی الله علیه وسلم است؛ نه تحکیم زندان سایکس‌ـ‌پیکو که استعمار برای تجزیه امت اسلامی و تنهاساختن هر سرزمین آن به‌صورت جداگانه بنا کرد. مشکل مردم سوریه با رژیم یهود تنها به اشغال جولان محدود نمی‌شود؛ بلکه مشکل، اشغال هر وجب از سرزمین‌های مسلمانان است.

پس از بازگشت به تفکر در چارچوب صندوق سایکس‌ـ‌پیکو، پذیرش شروط استعمارگران و فریب‌دادن خویش با اندیشه‌های مرحله‌گرایی، تسلیم‌شدن در برابر واقعیت و رضایت‌دادن به وضعیت موجود برحذر باشید! اگر رسول الله صلی الله علیه وسلم و صحابه بزرگوارش، با وجود ضعف و نیاز، به واقعیت موجود تن می‌دادند، هرگز برای اسلام دولتی برپا نمی‌شد و حتی نعمت اسلام نیز به ما نمی‌رسید. ما امت این سخن هستیم:

«وَاللهِ لَوْ وَضَعُوا الشَّمْسَ فِي يَمِينِي، وَالْقَمَرَ فِي يَسَارِي عَلَى أَنْ أَتْرُكَ هَذَا الْأَمْرَ حَتَّى يُظْهِرَهُ اللهُ، أَوْ أَهْلِكَ فِيهِ مَا تَرَكْتُهُ»

ترجمه: به الله (سبحانه و تعالی) سوگند، اگر آفتاب را در دست راستم و ماه را در دست چپم بگذارند تا این امر را رها کنم، هرگز آن را رها نخواهم کرد؛ تا آن‌که الله سبحانه و تعالی آن را پیروز گرداند یا من در این راه هلاک شوم.

اما این مفاهیم تسلیم‌طلبانه و ذلت‌پذیرانه، شایسته مردمی نیست که با فداکاری و خون، نیرومندترین باندها و طاغوت‌های این عصر را سرنگون کردند. این مفاهیم برای امت چیزی جز خواری، استعمار، تنهاسازی و ازدست‌رفتن سرزمین‌ها به میراث نگذاشته است.

 دفتر مطبوعاتی مرکزی حزب‌التحریر