(ترجمه)

روز خونین دیگری در غزه فرا رسید؛ روزی که تا لحظهٔ نگارش این اعلامیه، با وداع با بیست‌ونُه شهید سپری می‌شود؛ تکراری از هر شبی که در سیاهی قتل و ظلمتِ خذلان فرو می‌رود و هر صبحی که در آن، خسارت‌ها شمرده می‌شود و ابعاد توطئه‌ای آشکار می‌گردد که همهٔ کسانی بر آن هم‌داستان شده‌اند که در سرزمینِ مبارک، نه حرمت خویشاوندی را پاس می‌دارند و نه عهد و پیمان را.

طرح ترامپ نه برای توقف جنگ و تجاوز بود و نه پایان دادن به آن؛ بلکه فریب بزرگ برای بازگرداندن اسیران رژیم یهود به‌شمار می‌رفت. میانجیگریِ میانجی‌ها و امضای خائنان رژیم‌ها بر طرح ترامپ و پیوستن‌شان به «شورای صلح» او که غزه را در خون بیشتری پیچید، چیزی جز نجات‌بخشی به رژیم جنایت‌کار نبود؛ رژیمی که در برابر گروهی اندک از مجاهدان محاصره‌شده، از تحقق اهدافش در غزه ناکام مانده بود. آنان اسیرانش را نجات دادند و پیکرهای کشته‌هایش را تا واپسین جسد حمل کردند؛ سپس به سراغ سلاح مجاهدان رفتند تا آن را خلع کنند؛ در حالی‌که پیش‌تر دشمن را از سلاح امت و سپاهش ایمن ساخته بودند تا کشتار در میان مردم غزه بی‌محابا به اوج برسد.

غزه وارد مرحلهٔ دوم طرح ترامپ می‌شود، در حالی‌که زخم‌هایش همچنان خون‌چکان است و جامه‌اش ترس و گرسنگی و بیماری و تشنگی. کمبود دارو و قلت کفن با آن همراه است و همهٔ دغدغهٔ حکام این است که چگونه سلاح را بگیرند و چگونه امنیت رژیم غاصب را تأمین کنند تا مبادا پایش آلوده شود، درحالی‌که وی غزه را با خون پیران و زنان و کودکانش غرق می‌کند.

غزه به مرحلهٔ دوم طرح ترامپ قدم می‌گذارد و ترامپ و نتانیاهو و میانجی‌ها و حاکمان ادعا می‌کنند که گشایش گذرگاه‌ها ـ آن هم مشروط به موافقت رژیم یهود بر هر نفَس و نفَسی که به غزه وارد یا از آن خارج می‌شود ـ نزدیک است؛ اما شعله‌های مرگ به مردم غزه نزدیک‌تر از گشایش گذرگاه‌هاست. میانجی‌ها و حاکمان کر و کور و لال‌اند؛ نه می‌شنوند و نه می‌بینند و نه سخن می‌گویند؛ گویی تنها خواسته‌شان پیروزی رژیم یهود و افکندن مردم غزه در کورهٔ قتلی بی‌پایان است.

غزه وارد مرحلهٔ دوم می‌شود، در حالی‌که حاکمان و میانجی‌ها آن را ـ با مجاهدانش، مردانش، زنانش و کودکانش ـ به امریکا و همهٔ نیروهای کفر تسلیم کرده‌اند؛ گویی آنان قربانی‌ای هستند که خون‌شان برای تقرب به ترامپ نثار می‌شود.

غزه وارد مرحلهٔ دوم می‌شود و آنچه بر کرانهٔ باختری می‌گذرد، از همان جنس آن چیزی است که بر مردم غزه می‌رود؛ هرچند آتش آن اندکی کم‌حرارت‌تر و کشتار اندکی فروتر است. گویی سراسر فلسطین در موعد خیانتی تازه است؛ با بهایی که با خون و زمین و هر مقدس آن پرداخت می‌شود.

اینک فلسطین در برابر دیدگان امتی کامل می‌سوزد؛ در حالی‌که حاکمانش می‌کوشند شرارهٔ خشم را در آن خاموش سازند، با این ادعا که آتش‌بس در راه است، جنگ پایان یافته و غزه به‌روی کمک‌ها گشوده خواهد شد تا امت حقیقتی را از یاد ببرد: این‌که فلسطین هیچ راه‌حلی جز پاک‌سازی آن از رجس یهود ندارد.

امروز همچون دیروز است؛ هنوز فریادهای زنان آزادهٔ فلسطین در گوشه‌گوشهٔ زمین طنین می‌اندازد: «وامعتصماه!»

هنوز اشک‌های کودکانش، از حسرت خذلان امت و سپاه‌هایش، فرو می‌ریزد؛ شکایت خویش را به درگاه الله سبحانه وتعالی می‌برند و گوش هر توانای یاری‌رسان را می‌کوبند: «در پیشگاه الله سبحانه وتعالی خصومت خواهیم برد و شکایت به‌سوی اوست». و هنوز مسجدالاقصی زیر سرنیزه‌های یهود می‌نالد؛ با گام‌های آلوده‌شان آن را می‌آلایند، بنیادهایش را می‌کَنَند و بندگان الله را از رسیدن به صحن‌هایش بازمی‌دارند. آنگاه هر آنچه در سرزمین مبارک است و هر که در آن است، آشکارا اعلام می‌کند که دشمن به آنچه رسیده، نمی‌رسید مگر به سبب همدستی و توطئهٔ نظام‌ها؛ توطئه‌ای که بیش از هشتاد سال است ادامه دارد.

پس امت با سپاهیان و مردانش، با علما و سیاست‌مدارانش، با باسوادان و عامیانش، در برابر خذلان سرزمین مبارک و مردمش کجا خواهد رفت؟ در حالی‌که دنیا و هرچه در آن است، بر آن‌ها تنگ آمده و گسترهٔ زمین با همهٔ فراخی‌اش بر مردمش تنگ شده است. امت کجا خواهد رفت وقتی دید حاکمانش همان را از مردم فلسطین می‌خواهند که دشمن از دشمنش می‌خواهد؟ امت کجا خواهد رفت اگر آتش درونش به حرکت درنیاید و دیگ‌های جهاد در دل‌هایش به جوش نیاید؟ و کجا خواهد رفت اگر آنان را که سرزمین مبارک را خوار داشتند، به مردمش خیانت کردند و آنان را به دشمنی سپردند که نه حرمت خویشاوندی می‌شناسد و نه عهد و پیمان، فرو نیفکند؟ امت در پیشگاه الله سبحانه وتعالی از همهٔ این‌ها چه پاسخی خواهد داشت؟!

﴿يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا مَا لَكُمْ إِذَا قِيلَ لَكُمُ ‌انْفِرُوا فِي سَبِيلِ اللهِ اثَّاقَلْتُمْ إِلَى الْأَرْضِ أَرَضِيتُمْ بِالْحَيَاةِ الدُّنْيَا مِنَ الْآخِرَةِ فَمَا مَتَاعُ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا فِي الْآخِرَةِ إِلَّا قَلِيلٌ (۳۸) إِلَّا تَنْفِرُوا يُعَذِّبْكُمْ عَذَاباً أَلِيماً وَيَسْتَبْدِلْ قَوْماً غَيْرَكُمْ وَلَا تَضُرُّوهُ شَيْئاً وَاللهُ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ ﴾ [التوبة: 38 و 39]

ترجمه: ‏‏اي مؤمنان! چرا هنگامي كه به شما گفته مي‌شود: (برای جهاد) در راه الله حركت كنيد، سستی می‌كنيد و دل به دنيا می‌دهيد؟ آيا به زندگی اين جهان به جای زندگي آن جهان خوشنوديد؟ (و فانی را بر باقی ترجيح می‌دهيد ؟ آيا سزد كه چنين كنيد؟) تمتّع و كالای اين جهان در برابر تمتّع و كالای آن جهان، چيز كمی بيش نيست.‏ ‏اگر برای جهاد بيرون نرويد، الله شما را (در دنيا با استيلاء دشمنان و در آخرت با آتش سوزان) عذاب دردناكی می‌دهد و (شما را نابود می‌كند و) قومی را جايگزين تان می‌سازد كه جدای از شمايند (و پاسخگوی فرمان الله اند و در اسرع وقت دستور او را اجرا می‌نمايند. شما بدانيد كه با نافرمانی خود تنها به خويشتن زيان می‌رسانيد) و هيچ زيانی به الله نمی‌رسانيد (چرا كه الله بی‌نياز از همگان و دارای قدرت فراوان است) و الله بر هر چيزی توانا است (و از جمله بدون شما هم می‌تواند اسلام را پيروز گرداند و همچنين شما را از بين ببرد و دستۀ فرمانبرداری را جانشين شما كند).‏

  دفتر مطبوعاتی حزب‌التحریر –  فلسطین