Irak’ın içinden geçtiği boğucu mali kriz ve ekonomik çöküşün gölgesinde, siyasi kaynaklar, Başbakan tarafından sunulan ve mali krizi kontrol altına almak amacıyla bir dizi önlem içeren ekonomik bir plan üzerinde ön mutabakata varıldığını açıkladılar. Bu planın öne çıkan maddeleri şunlardır:

Birincisi: Hükümet gelirlerini artırmak ve mali açığı azaltmak amacıyla Doların Irak Dinarı karşısındaki kurunun resmen yükseltilmesi.

İkincisi: Verimsiz durumdaki bazı kamu üretim kurumlarının yeniden yapılandırılması veya yeni yatırım programları çerçevesinde yönetimlerinin özel sektöre devredilmesi (özelleştirme).

Bu iki hususu derinlemesine inceleyen kimse, Irak hükümetinin ne denli bir şaşkınlık içinde olduğunu ve tam bir acziyet yaşadığını açıkça görebilir. Zira hükümet bu planla sorunu çözmek bir yana, onu daha da kronik hale getirmekte ve yangına körükle gitmektedir.

Dolar kurunun yükseltilmesinin yerel piyasalar üzerinde doğrudan yıkıcı etkileri olacaktır. Çünkü Irak, fabrikalarının kapatıldığı 2003 yılından bu yana dışa bağımlı bir tüketim devleti haline getirilmiştir. Kamu sektörü fabrikaları önce yağmaya sonra ihmale terk edilmiş, özel sektör fabrikaları ise baskılar ve haraçlarla kıskaca alınmıştır. Bu sebeple doların yükselmesi, mal ve hizmet fiyatlarının artmasına yol açacak; bu da zaten geçim sıkıntısı ve baskısı altında ezilen dar gelirli ve yoksul kesimlerin alım gücünü felç edecektir.

İkinci madde ise asıl felakettir. Zira özelleştirme; devletin tebaasının işlerini gütme görevinden el çekmesi ve bu asil görevi içerideki ve dışarıdaki sermaye sahiplerine teslim etmesi demektir. Ayrıca ağır sanayi tesisleri, elektrik, su ve benzeri kamu hizmetlerinin sermaye çevrelerinin kontrolüne verilmesi demektir. Bu da halkın mallarının yağmalanması ve servetlerin ülke dışına kaçırılması için kapıların ardına kadar açılması anlamına gelir. Bu durum da devletin borç yükünü katlayacağı gibi yerel para biriminin çöküşünü de hızlandıracaktır.

Ey Irak Müslümanları! Zengin kaynaklara, verimli topraklara, tatlı su kaynaklarına ve güçlü insan potansiyeline sahip Irak gibi bir ülkenin mali kriz, ekonomik çöküş, yaygın yoksulluk ve işsizlik içinde bulunması gerçekten yürek burkucudur. Tüm bu bedbahtlığın sebebi; ülkeye dayatılan bozuk sistem ve bu sistemin bekçiliğini yapan hırsız yöneticilerdir. Bu yöneticilerin tek derdi, halkın servetini ve emeğini çalacak planlar hazırlamak; kendi koltuklarını ve kölesi oldukları sömürgeci devletlerin maslahatlarını güvence altına almaktır.

Hiç şüphesiz, aklı başında hiçbir kimse bu çileye karşı, bu sefil düzenden ve onun yozlaşmış bekçilerinden bir çözüm çıkacağını düşünemez. Aksine çözümün bizzat ümmetin kendisinden gelmelidir. Rabbinin şeriatine dönmesinden geçmektedir. Çünkü bütün bu sıkıntılara tam çözüm ve gerçek şifa, kâinatı, insanı ve hayatı yaratan Allah’ın indirdiği hükümlerdedir. Bu nedenle sizi yeniden Rabbinizin çağrısına icabet etmeye, üzerinize farz kıldığı şeriatı hâkim kılmaya davet ediyoruz. Ancak bu şekilde onurlu bir yaşama kavuşabilir; tüm bu krizleri üreten Kapitalizmin yozlaşmışlığından ve açgözlülüğünden kurtulabilirsiniz. Allah Subhânehu ve Teâlâ şöyle buyurmuştur:

وَضَرَبَ اللهُ مَثَلاً قَرْيَةً كَانَتْ آمِنَةً مُطْمَئِنَّةً يَأْتِيهَا رِزْقُهَا رَغَداً مِنْ كُلِّ مَكَانٍ فَكَفَرَتْ بِأَنْعُمِ اللَّهِ فَأَذَاقَهَا اللَّهُ لِبَاسَ الْجُوعِ وَالْخَوْفِ بِمَا كَانُوا يَصْنَعُونَ“Allah, şöyle bir kenti misal verdi: Orası güven ve huzur içinde idi. Oraya her taraftan bolca rızık gelirdi. Fakat Allah’ın nimetlerine nankörlük ettiler; bu yüzden yaptıklarına karşılık, Allah onlara şiddetli açlık ve korku ızdırabını tattırdı.” ^{[Nahl 112]}

Haber-Yorum

Trump'ın İran'la Bir Anlaşmaya Varıldığını Açıklaması, ABD'nin Zayıflığının Bir Kanıtıdır

Haber:

ABD'li Axios sitesi, ABD ile İran'ın şu hususları içeren bir mutabakat zaptı imzaladığını ortaya çıkardı: “Lübnan da dahil olmak üzere tüm cephelerde düşmanlıkların derhal ve kalıcı olarak durdurulması”.

Mutabakat, Hürmüz Boğazı'nın geçiş ücreti alınmaksızın derhal yeniden açılmasını, buna karşılık ABD'nin İran'a uyguladığı yaptırımların kademeli olarak hafifletilmesini, İran'ın petrol satışına yeniden başlamasına imkan tanıyan 60 günlük geçici yaptırım muafiyetlerinin sağlanmasını ve İran'a yönelik yaptırımların hafifletilmesinin İran'ın anlaşmada belirtilen yükümlülükleri uygulama derecesine bağlı olmasını içermektedir; ayrıca anlaşma, İran'ın zenginleştirilmiş uranyum stokunun çözümüne yönelik bir çerçeve de içeriyor ancak nükleer programla ilgili herhangi bir pratik adım, daha ayrıntılı bir ikinci anlaşmaya varılana kadar uygulanmayacaktır.

Diğer yandan İran ise, bu mutabakat zaptı uyarınca Hürmüz Boğazı üzerindeki egemenliğinden vazgeçmeyeceğini vurgulamıştır; zira İran'ın IRNA haber ajansı şunları aktarmıştır: “İran, bu metinde, ne boğazın idaresinden vazgeçme ne de ABD-İsrail'in İran'a yönelik askeri saldırısından önceki koşullara geri dönme konusunda herhangi bir taahhütte bulunmamaktadır.”

Axios, Trump’ın bir anlaşmaya varıldığını duyurmasının Netanyahu hükümetini şaşırttığını, Netanyahu hükümetinin son günlerde müzakerelerin detaylarına dair bilgilendirme çerçevesinin dışında kaldığını ve bunun da Netanyahu hükümetini, görüşmelerin gidişatı hakkında bilgi almak için Trump yönetimine yakın müttefiklerle temas kurmaya sevk ettiğini bildirmiştir.

ABD Başkan Yardımcısı J.D. Vance'in önümüzdeki birkaç gün içinde imza törenine katılmak üzere Cenevre'ye gitmesi bekleniyor.

Yorum:

ABD Başkanı Trump’ın İran ile bir anlaşmaya varıldığını açıklaması, son günlerde İran’a karşı yapay bir askeri gerginlik dalgasının ardından gelmiştir; bu da anlaşmanın Trump'ın güçlü tutumdan dolayı imzalandığını, savaşın hedeflerine ulaştığını, bu anlaşmanın ABD için büyük bir başarı olduğunu ve Obama'nın 2015'te İran ile imzaladığı ve Trump'ın 2019'da iptal ettiği anlaşmadan daha iyi olduğunu kanıtlamak içindir.

Aslında birkaç gün sonra imzalanması beklenen mutabakat anlaşması metnini inceleyen biri, aslında bunun tam anlamıyla bir anlaşma olmadığını, aksine kapsamlı bir anlaşmaya dönüşmesi için ayrıntılı ve yorucu müzakerelere ihtiyaç duyan sadece bir çerçeve anlaşması olduğunu görür; ayrıca mutabakat anlaşmasında geçen maddeleri inceleyen biri de bunun, Amerika'nın savaş için belirlediği hedeflerden hiçbirini gerçekleştirmediğini de görür.

İran taleplerinin hiçbirinden taviz vermediği gibi Amerika da, üzerinde ısrar ettiği hiçbir maddede İran’ı boyun eğdirememiştir; yani İran, Amerika’nın propagandasını yaptığı gibi teslim olmamış, İran'daki yönetim sistemi değişmemiş, zenginleştirilmiş uranyumu ABD'ye teslim etmeyi kabul etmemiş, Hürmüz Boğazı'nın yönetimindeki rolünden vazgeçmemiş, Lübnan, Irak ve Yemen'deki ortakları ve müttefikleriyle ilişkilerini kesmemiş ve füze cephaneliği konusunda sadece görüşme veya müzakere etmeyi bile kabul etmemiştir.

Yani bu mutabakata göre İran, ABD’nin kendisinden talep ettiği hiçbir şeyden taviz vermemiştir; dolayısıyla ABD'nin, gerçekte bu mutabakatta, büyük bir devlet olarak zayıf ve İran’a kendi gündemini dayatmaktan aciz bir halde olduğu ortaya çıkmış; hatta İran’ın taleplerinin çoğunu kabul etmek zorunda kalmıştır; bu da ABD’nin uluslararası konumunda büyük bir stratejik gerileme yaşadığının açık bir göstergesidir.

Yahudi varlığına gelince; ABD’nin istişarelerinden tamamen dışlandığı gibi siyasi olarak da dışlanmış gibi görünmektedir; zira İran'a yönelik saldırının İran rejimini değiştirme konusunda başarısız olmasının ardından, güç kartlarının çoğunu kaybettiği ortaya çıkmıştır; dolayısıyla Amerika'nın onu müzakerelere dahil etmeye, hatta ayrıntılarını ona bildirmeye artık bir ihtiyacı kalmamıştır; böylece Yahudi varlığı, Amerikan-İran müzakereleriyle ilgili bilgileri, Beyaz Saray ile bağlantısı olan yakınlarından gizli bir şekilde toplama noktasına gelmiştir.

Bu savaş, Amerika'nın siyasi ve askeri gücündeki bariz zayıflığı ortaya çıkarmıştır; ayrıca orta ölçekli ülkelerin, eğer irade ve kararlılığa sahip olurlarsa, sahip oldukları sınırlı güçle Amerika'ya karşı koyabilecekleri, onun kontrolünden çıkabilecekleri, hatta Amerika'ya isyan edip onun çıkarlarına karşı koyabilecekleri, dış politikalarında gerçek bağımsızlık yolunda ilerleyebilecekleri ve Amerika'nın hegemonyası ve zorbalığından uzak bir şekilde kendi gerçek çıkarlarını arayabilecekleri artık net bir şekilde ortaya çıkmıştır.

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
Ahmed El-Hutvânî

Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi’nin son toplantısında Amerika Birleşik Devletleri temsilcisi, kibirli bir üslupla bir kez daha Afganistan ile Amerika arasındaki ilişkilerin normalleştirilmesine yönelik herhangi bir adımın tamamen Afganistan yöneticilerinin tutum ve davranışlarındaki değişikliklere bağlı olduğunu ifade etti. Özellikle kadın hakları ve terörle mücadele konularındaki yükümlülüklerin bu süreçte belirleyici olacağını vurguladı.

Hizb-ut Tahrir / Afganistan Vilayeti, daha önceki uyarılarını yineleyerek dikkat edilmesi gereken şu hususların altını çizmektedir:

1- Batı’nın “terörle mücadele” kisvesi, gerçekte siyasal İslam’a karşı yürüttüğü savaşın adıdır, sömürgeci ulusal sınırları ortadan kaldırarak İslam Ümmeti’ni birleştirmeyi hedefleyen birleşik Hilafet Devleti’nin geri dönüşünü engelleme çabasıdır. Amerika’nın onayını almak ve uluslararası sistem tarafından tanınmaya çalışmak; İslam’ın eksik uygulanmasına, İslami değerlerden taviz verilmesine ve Allah Subhânehu ve Teâlâ’nın rızasını arama yolundan uzaklaşılmasına götüren bir yoldur. Nihayetinde bu yol, Batılı değer ve ölçülerin benimsenmesine ve onlarla bütünleşilmesine kapı aralamaktadır.

2- Sömürgeci güçler; yumuşak ve sert çeşitli baskı araçlarıyla, havuç-sopa politikalarıyla; Afganistan yöneticilerinin İslam Şeriatı’nı tam manasıyla uygulama yönündeki siyasi iradelerini kademeli olarak zayıflatmayı hedeflemektedir. Ya da onlara, uluslararası sistemi kabul etmenin, uluslararası kuruluşlara katılmanın, sömürgeci güçlerle iş birliği yapmanın ve İslam’ın tam uygulanmasından geri adım atmanın; meşruiyet kazanmanın, iktidarlarını korumanın ve yönetimlerini sürdürmenin tek yolu olduğu fikrini aşılamaya çalışmaktadırlar.

3- Amerika, İslam beldelerinin yöneticileri için yeni bir “siyaset” ve “siyasi zekâ” tanımı ortaya koymuştur. Bu tanıma göre yöneticilerin başarısı ve zekâsı, İslam ümmetini ve onun değerlerini ne ölçüde savunduklarıyla değil, Batı’nın çıkarlarıyla ne kadar uyum içerisinde olduklarıyla ölçülmektedir. Bu bağlamda, Amerika’ya hizmet ederek ve Afganistan’daki Müslüman kardeşlerini bastırarak başarılı bir politika yürüttüklerine inanan Pakistan yöneticileri veya Batı’nın çıkarlarını koruyan Körfez ülkeleri ve Türkiye yöneticileri, gerçekçilik ve siyasi feraset örnekleri olarak tasvir edilmektedirler.

Amerika bugün Afganistan yöneticilerinden de aynı ölçüde “siyasi basiret” ve “gerçekçilik” beklemektedir. Yani onların, şer’î siyasetin gerekleri yerine uluslararası sistemin ve Batılı güçlerin taleplerini öncelemelerini istemektedir. Gazze gibi İslam beldeleri Batı’nın suçlarının ateşiyle kavrulurken, bu sözde “zeki” yöneticilerin hiçbiri Müslümanları kurtarmak için gerçek bir çaba veya ilgi göstermemektedir.

4- Kibirli Amerikan dünya düzeniyle yüzleşmek için gerekli olan şer’î çözüm; maddî hesaplarla, tedricî yöntemlerle, ulus-devleti koruma anlayışıyla veya ekonomi merkezli siyasetlerle gerçekleştirilemez. İslam’ın ve İslam ümmetinin taşıdığı Risâlet; günümüzün Firavun, Nemrut ve Karunlarını temsil eden küresel sistemin saflarına katılarak da hayata geçirilemez. Nitekim Rasûlullah SallAllahu Aleyhi ve Sellem, kendi döneminde dünyanın hâkim güçleri olan Roma ve Fars imparatorluklarının egemen olduğu uluslararası sistemden bağımsız bir İslam nizamı kurmuştur. Bizler de bugün Şeriat’ın kriterlerine ve Rasulullah SallAllahu Aleyhi ve Sellem’in sünnetine dayalı küresel bir İslam nizamı inşa etmekle mükellefiz.

Bu hedef ise ancak Nübüvvet metodu üzere Raşidi Hilâfet’in kurulmasıyla gerçekleşebilir. Bu ise ancak; Allah Subhânehu ve Teâlâ’nın bahşedeceği zafere tam bir yakîn ile inanan, bu uğurda birbirleriyle yarışan ve bu yolda sadece Allah Subhânehu ve Teâlâ’ya tevekkül eden müminlerin elleriyle gerçekleşecek bir vaattir.

إِنْ يَثْقَفُوكُمْ يَكُونُوا لَكُمْ أَعْدَاءً وَيَبْسُطُوا إِلَيْكُمْ أَيْدِيَهُمْ وَأَلْسِنَتَهُمْ بِالسُّوءِ وَوَدُّوا لَوْ تَكْفُرُونَ“Şayet onlar sizi ele geçirirlerse, size düşman kesilecekler, size ellerini ve dillerini kötülükle uzatacaklardır. Zaten inkâr edivermenizi istemektedirler.” ^{[Mümtehine 2]}

Askerî Gücün Dayandığı En Önemli Üç Temel Unsur Nedir?

İnsan hayatı yeryüzünde başladığından beri insanlar arasında anlaşmazlıklar, çatışmalar ve savaşlar var olagelmiştir; bu durum hâlâ devam etmekte olup Allah’ın dini yeryüzüne ve onun üzerindekilere varis oluncaya kadar da devam edecektir. Savaşlara girme ve muharebeleri yönetme görevi daima askerlerin omuzlarında olduğu gibi askerlerin düşmanlarına karşı zafer kazanmaları ya da yenilmeleri ise her zaman güçlerinin boyutuna bağlı olmuştur.

Buradan hareketle şu soru ortaya atılmıştır: Askeri gücün dinamikleri nelerdir? En üst derecede yeterlilik ve güce sahip olmalarını sağlayacak şekilde hazırlanmaları, donatılmaları ve eğitilmeleri için askeri gücü oluşturan temel unsurlar nelerdir?

Askerî liderler ve düşünürler, savaş deneyimleri ve bunların incelenmesi doğrultusunda askerî gücün, temelde üç ana unsura odaklandığı sonucuna varmışlardır:

1- Askerlerdeki savaşma ruhu ve maneviyatları.

2- Savaşma üslubu ve askerî operasyonların yönetimi.

3- Silahlar ve askeri teçhizatlar.

Bu üç unsurdan en önemlisi hangisidir? Cevap; İkinci Dünya Savaşı'na kadar en önemli unsurun askerlerin savaşma ruhu olduğu, bunu savaşa girme üslubu ve savaş yönetimi izlediği, ardından da üçüncü sırada askeri silahların geldiği şeklinde olur. İşte bu temel üzerinde askerleri eğitiyorlar, yetiştiriyorlar ve onlara bu mefhumları aşılıyorlardı.

Ancak İkinci Dünya Savaşı’ndan sonra son derece yıkıcı silahların icadıyla birlikte bu unsurlar yeniden sıralanmış; böylece askerî silah en önemli unsur olarak kabul edilmiş, bunu savaşa girme üslubu ve muharebenin yönetimi takip etmiş ve üçüncü sırada ise askerlerin savaşma ruhu yer almıştır. Dolayısıyla bu temel üzerine askerler, askerî kolej ve akademilerde eğitilmiş ve bu tasavvura göre hazırlanıp yetiştirilmişlerdir.

Dünya devletleri bu tasavvuru benimseyerek bunu askeri program ve eğitimlerinin temeli haline getirmişler; böylece müfredatlarını yeniden yapılandırıp kuvvetlerini buna göre eğitmişlerdir. Böylece de dünyanın çeşitli yerlerindeki insanlar ve devletler, askerî silahları bakımından üstün olan ülkelerden korkar hâle gelmişler, onların gücünden çekinmişler, hatta onların birçoğu bu ülkelerin nüfuzuna ve gücüne boyun eğmişlerdir.

Bu teorinin sarsıcı en öne çıkan örneklerden biri, Soğuk Savaş’ın iki kutbundan biri olan ve o dönemde en büyük nükleer cephaneliğe ve en modern yıkıcı silahlara sahip olan Sovyetler Birliği’nin 1979 yılında Afganistan’ı işgal etmesidir. O dönemde Afganistan, dünyanın en yoksul ve askeri açıdan en az gelişmiş ülkelerinden biriydi. Bununla birlikte on yıl süren bir savaşın ardından ve Sovyet ordusunun muazzam askeri gücü ve geniş çaplı savaş operasyonlarına rağmen süreç, Sovyetlerin Afganistan'da yenilgiye uğrayıp kuyruğunu kıstırarak çekilmesiyle sonuçlanmıştır; bu da savaşlarda zaferin elde edilmesinde belirleyici faktörlerin gerçeği hakkında derin soruları gündeme getirmiştir.

Bunun üzerine dünyadaki birçok askerî uzman, özellikle de Amerika liderliğindeki NATO ülkelerinin uzmanları, Sovyet savaş üslubunu zayıf ve yetersiz olarak nitelendirmeye başlamışlar; ancak askerî gücün üç temel unsurundan hangisinin zaferi elde etmede en önemli ve en etkili unsur olduğunun sorgulanması üzerinde derinlemesine durmamışlardır?

2003 yılında Amerika, yaklaşık kırk dokuz ülkenin yer aldığı bir koalisyonla Irak’ı işgal etmiştir; ancak kısa süre sonra şiddetli bir direnişle karşı karşıya kalmış olup eğer ihanetler olmasaydı neredeyse başarısız olacaktı.

Bunun ardından askeri uzmanlar arasında kilit bir mesele öne çıkmıştır: Askeri güçte en önemli unsur sayılan faktörler hangisidir? Nitekim bu soru, askeri çevrelerde ve stratejik çalışmalarda ivedilikle gündeme getirilen bir konu haline gelmiştir.

Askerî uzmanlar arasında uzun ve ciddi tartışmaların ardından, askerî güçte en önemli faktörün askerlerin savaşma ruhu olduğu sonucuna ulaşmışlardır; bunu savaşa girme üslubu ve muharebelerin yönetimi izlemiş, üçüncü sırada ise askerî silahlar yer almıştır.

Askerlere savaşma ruhunu veren şey, değerli canlarını feda etmelerinin karşılığında elde ettikleri bedeldir.

Ahiret gününe iman eden ve cennetin nimetleri uğruna canını feda etmeye çalışan bir müminin savaşma ruhunun, dünyevî bir ücret karşılığında kendini feda eden ve ahirete de cennet nimetlerine de inanmayan birinin savaşma ruhuyla eşit olması asla mümkün değildir.

Dolayısıyla mümin, cenneti kazanma yolunda canını feda etmeyi birinci öncelik haline getirirken; ahiret gününe inanmayan kişi ise dünyayı elde etmeyi ve kendi canını korumayı birinci öncelik haline getirmektedir; bu yüzden bu iki sınıfın, silahları ve savaş araçları ne kadar farklı olursa olsun, savaşa aynı şekilde girmeleri ve savaşın yükünü ve zorluklarını aynı derecede taşımaları mümkün değildir.

Bugün yeryüzünün sakinleri arasında ahiret gününe ve cennete iman edenler kimlerdir?

Ahiret gününe ve cennete iman edenler, Allah'ın rızasına nail olmak ve cenneti kazanmak için savaşlara girenlerdir; bu bakımdan asla yenilgiye uğramamış olmazlar; imanları ve maksatları üzerinde sebat ettikleri sürece gerçek akıbetleri asla bir yenilgi olmayacaktır.

Peki bugün Müslümanlarda savaşma ruhu var mıdır? Savaş üsluplarını biliyorlar mı? Ve askerî silahlara sahipler midir?

Bugün Müslümanlarda bulunan savaşma ruhu, başka hiçbir halkta ve hiçbir orduda bulunmamaktadır.

Bugün Müslüman ülkelerinin depolarında bulunan silahlar, eğer doğru bir şekilde kullanılırsa, yeryüzündeki tüm orduları defalarca yenmeye yeterlidir.

Savaş üsluplarını öğrenmek, ancak savaş alanında ortaya çıkar ve bunları kazanmak ise uzun zaman almaz; aksine askeri komutanlar savaş koşullarına göre bunu çok hızlı bir şekilde karara bağlarlar.

O halde sorun nedir? Ve neden Müslümanlar bugün, yenilgiye uğrayıp zulüm görüyorlar?

Bunun sebebi, İslam’ın ve Müslümanların derdiyle dertlenen, gerçek düşmanlarını idrak eden, ardından halkları, orduları ve tüm Müslümanları birleştirip onları bu düşmana karşı bir araya getirip seferber etmek için çalışan bir liderin yokluğudur.

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
Ahmed Hadi